حقیقت

بیشتر مردم در زندگی خود ، تکیه گاه ها و امیدگاه هایی پیدا می کنند. عده ای در اثر پندار غلط ، چشم به افراد بانفوذ ، ثروتمند و صاحبان جاه و ریاست می دوزند و آنان را تکیه گاه زندگی خود قرار می دهند ؛ غافل از آنکه امکانات زندگی آنان ، زوال پذیر است و خود آنان در نیاز مطلق به سر می برند . پس تنها تکیه گاه حقیقی که هرگز فنا نمی پذیرد ، ذات باری تعالی است و کسی که به سر چشمه غنا و هستی ارتباط و اعتماد پیدا کند ، هرگز به این و آن احتیاج نخواهد داشت. (چهارده نور پاک ، ص 1514)

حضرت امام جواد (ع) دراین باره می فرماید : (( فردی که تنها تکیه گاهش پروردگار باشد ، به غنای واقعی می رسد و دیگران به او نیاز پیدا می کنند و هر کس تقوا و رستگاری پیشه خود سازد ، مردم او را از صمیم دل دوست می دارند )).(نور الابصار ، ص220)

منبع : ماهنامه گلبرگ/ مرکزپژوهش های اسلامی صدا وسیما / مرداد1385 / شماره 77 / سردبیر: ابراهیم اخوی/ از مطلب نور نهم نوشته ی محمدرضا اسلامی خو