حقیقت

از امام علی (ع)پرسید : (( گاه انسان گرفتار گناه می شود و در پی آن از خدا طلب آمرزش می کند. حد آمرزش گناه چه قدر است؟ )) امام پاسخ داد : (( ای کمیل ! حد آمرزش هر گناه توبه است .)) دوباره پرسید : (( همین مقدار کافی است ؟ )) امام پاسخ منفی داد . کمیل پرسید : (( پس چگونه است ؟ )) امام فرمود : (( هر گاه بنده مرتکب گناهی می شود ، باید با حرکت دادن لب و زبان خود بگوید : استغفرالله ، ولی باید به دنبال حقیقت آن هم باشد . )) کمیل دوباره پرسید : (( مولای من ! حقیقت آن چیست ؟ )) فرمود : (( دلش پاک باشد و در باطن تصمیم بگیرد و دیگر به گناهی که از آن استغفار کرده است ، باز نگردد . )) پرسید : (( اگر این کار را انجام دادم ، از استغفار کنندگان هستم ؟ )) امام پاسخ داد : (( نه ؛ زیرا هنوز به اصل آن دست نیافته ای . )) کمیل پرسید : (( پس اصل و ریشه آن کدام است ؟ )) امام فرمود : (( انجام دادن توبه وترک گناهی که مرتکب شده ای ، درجه اول عبادت کنندگان است ، ولی برای توبه شش مرحله است :

اول ، پشیمانی از گذشته ؛

دوم ، تصمیم بر باز نگشتن به گناه و تکرار نکردن آن ؛

سوم ، پرداخت کردن حق همه آن هایی که بدان ها بدهکاری ؛

چهارم ، ادای حق پروردگار در تمام واجبات ؛

پنجم ، اینکه گوشتی را که از حرام بر بدنت روییده است ، آب کنی و آخر اینکه همان گونه که لذت گناه را به تنت چشانده ای ، مزه عبادت را نیز بچشانی.اگر چنین کردی ، از توبه کنندگان به شمار می آیی. ))

      *منبع : در قلمرو آفتاب / ابوالفضل هادی منش / مرکز پژوهش های اسلامی صدا وسیما / ص 47

¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤ ¤