دعا و اجابت از نگاه قرآن و عترت
دعا كننده؛ پاداش اخروی دارد
((ادعونی استجب لكم))؛بخوانيد مرا تا اجابت كنم شما را؛ اين آيه يكی از صريح ترين آيه های قرآنی در باب دعاست.با خواندن اين آيه آرامشی تمام وجود انسان را احاطه می كند و اميدوار به فضل الهی می شود.می داند كه فرای بود و نبود اين جهان فانی و خاكی،كسی هست كه به فريادش برسد؛صدايش را با تمام وجود بشنود و به ندايش پاسخ دهد؛پاسخی بی مزد و منت و بی هيچگونه ريا و تقلب. همين اميدواری او را بس است.
راستی آيا تا به حال طعم شيرين استجابت دعا را چشيده‌ايد؟ آن هنگام كه در اوج گرفتاری و در پيچ و خم مشكلات لاينحل و در عين نااميدی از همه كس و همه جا، با بلند كردن دو دست خود به سوی آسمان و با تمام وجود از خداوند متعال طلب حاجب و رفع گرفتاری كرده‌ايد و البته پس از مدت كوتاهی بر مشكلات فائق آمده‌ايد.
خداوند در قرآن كريم سوره اعراف آيه 80 می‌فرمايد: «برای خدا نام‌های نيك است؛ پس او را به وسيله آنها بخوانيد و دعا كنيد.» و در سوره غافر آيه 60 می‌فرمايد: «مرا بخوانيد و درخواست كنيد تا پاسخ دهم.» در سوره انعام آيه 53 هم خطاب به پيامبر (ص) چنين آمده است: «ای پيامبر نبايد آنان را كه هر صبحگاه و شبانگاه خدا را می‌خوانند از پيش خود برانی.»
همچنين در سوره فرقان آيه 77 هم آمده است: «ای رسول من! بگو اگر به سوی خدا متوجه نشويد و دعا نكنيد پرورگارم به شما اعتنا نخواهد كرد.»
با نگاه به اين همه توصيه‌ها و تأكيدات مكرر قرآن و سفارشات ائمه اطهار عليهم سلام به راستی چرا برخی از دعاها متسجاب نمی‌شوند و يا حتی برخی از دعاها نتيجه عكس می‌دهد. چه حكمتی در اين دايره مینا نهفته است؟
گروه گزارش ايكنا در پی يافتن پاسخ اين سوالات به ميان مردم و كارشناسان قرآنی رفته است.پیشنهاد می کنم به این لینک رفته و گزارش کامل را بخوانید.
